Το «τρεις μέρες» είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε το 1997 όταν ακόμα ήμουν φοιτητής στο ΤΕΙ Λαμίας. Τότε έπαιζα σε ένα συγκρότημα που λεγόταν Inside Joke (σας θυμίζει τίποτα το όνομα; Είχαμε ανοίξει την περσινή συναυλία των Chroma στο Eightball κάνοντας ένα τρελό reunion μετά από τόσα πολλά χρόνια). Βασικά ήμασταν μία παρέα φοιτητών που θέλαμε να παίζουμε μουσική για να βγάζουμε κανα έξτρα φράγκο και να περνάμε καλά (άσχετα αν στην τελική παίζαμε τόσο συχνά ώστε τα λεφτά που κερδίζαμε ισοδυναμούσαν με μισθό εκείνης της εποχής…καλά χρόνια!).

Κάποια στιγμή αρχίσαμε να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε δικό μας υλικό. Κανείς άλλος δεν έγραφε στίχους. Εμένα με είχε πιάσει μια εμμονή με την ποίηση…διάβαζα Καβάφη, Ελύτη, Καρυωτάκη. Μάλιστα, για τα άπαντα του Καβάφη που είχα αγοράσει από έναν πλασιέ παραλίγο να πάω φυλακή καθώς δεν πλήρωνα τις δόσεις (από τότε το είχα αυτό). Αποφάσισα λοιπόν να δοκιμάσω να γράψω εγώ κάποιους στίχους… Επιρροές από Αγγελάκα, Παυλίδη, Κωνσταντίνο Β και φυσικά το αποτέλεσμα των στίχων μου ήταν τραγικό… Παρόλα αυτά, το πάλευα!

Σε μια πρόβα αρχίσαμε να τζαμάρουμε με τον Κώστα τον Ψάλλα ένα ωραίο ριφάκι από Σι μινόρε… Εκείνο το ριφάκι μου είχε κολλήσει…μου είχε αρέσει παρά πολύ! Γενικά μου αρέσουν τα πολύ μελωδικά και λίγο ταξιδιάρικα ριφάκια…Το αποθήκευσα στο μυαλό μου. Ήξερα πως κάτι θα συμβεί με αυτό…

Ήμουν 20 χρονών…όποτε φυσικά υπήρχε και ένα κορίτσι…εγώ όμως δεν υπήρχα για αυτήν οπότε, κάποια στιγμή το δέχτηκα… Είναι πιο εύκολο νομίζω να γράφεις τραγούδια για μια ερωτική απογοήτευση ή για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, παρά για μια επιτυχημένη σχέση που όλα βαίνουν καλά… Η αντίδραση στην χυλόπιτα συνήθως είναι απογοήτευση. Εμένα μου βγήκε αντίδραση και έτσι κατέληξα στο «θα περπατήσω την απόσταση, χωρίς εσένα».

Ήταν Ιούνιος μήνας. Ήμουν σε μια αίθουσα του ΤΕΙ Λαμίας και έδινα Μαθηματικά ΙΙ. Δεν είχα διαβάσει…η ερωτική απογοήτευση δεν μου είχε αφήσει όρεξη για Μαθηματικά. Η κόλλα μπροστά μου ήταν λευκή και εκεί άρχισα να γράφω τους στίχους για το 3 μέρες…σε μια ώρα ήταν έτοιμοι. Τους διάβασα και για πρώτη φόρα μου άρεσε κάτι που είχα γράψει! Η μουσική ήταν ήδη έτοιμη – το ριφάκι από Σι μινόρε του Ψάλλα ταίριαζε γάντι! Το βράδυ στην πρόβα το παρουσίασα στα παιδιά. Τους άρεσε, αλλά έλειπε το ρεφρέν…

Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε πάει όλοι μαζί σε μια συναυλία του Snowy White στο Velvet Underground Club στη Λαμία. Επηρεασμένος από τις μουσικές που άκουσε εκεί ο Κώστας Αχιλλείου υποσυνείδητα «δανείστηκε» το ρεφρέν του 3 μέρες – μι, φα δίεση, σολ, λα και πάλι σι…! Αυτό ήταν! Το τζαμάραμε μέχρι να βρούμε τα μέρη μας, τα ρυθμικά, τις παύσεις το φινάλε και σε λίγες μέρες ήταν έτοιμο!

Έκτοτε το παίζαμε πλέον σε όλα τα live μας. Θυμάμαι το είχαμε παίξει και σε ένα live μας με τους «Λευκή Συμφωνία» (συγκροτηματάρα από το καλό ελληνικό ροκ του ’90) και τους είχε κάνει πολύ καλή εντύπωση! Το τραγούδι ηχογραφήθηκε σαν demo αλλά οι Inside Joke μετά από 2 χρόνια διαλυθήκαν…έτσι…πέρασε κληρονομιά στην επόμενη μπάντα που έπαιξα, τους Deep 4 Deep. Με αυτούς το τραγούδι συμπεριλήφθηκε σε ένα mini LP που εκδώσαμε αλλά… κάποια στιγμή οι σπουδές τελείωσαν και μαζί τα συγκροτήματα και οι μουσικές…

Μετά τον στρατό έμεινα στη Θεσσαλονίκη. Βρήκα πρωινή δουλειά. Δεν υπήρχε πολύς χρόνος για μπάντες. Ανακάλυψα όμως τη μουσική τεχνολογία…ένα pc, μια κάρτα ήχου, το cubase και ξανάρχισα να ασχολούμαι με τη μουσική…μόνος όμως! Έμενα σε ένα διαμέρισμα κάπου στην Παπαναστασίου, δίπλα από το Θεαγένειο με συγκάτοικο (ενίοτε άλλαζαν βέβαια οι συγκάτοικοι αλλά εγώ παρέμενα). Το δωμάτιό μου ήταν ένα μίνι home studio! Έμαθα να κάνω remixes και ναι…ένα από αυτά τα remixes ήταν και το «3 μέρες». Η νέα προσέγγισή μου στο τραγούδι ήταν πιο ηλεκτρονική, πιο κοντά στην τότε εποχή θα έλεγα. Είχε γίνει ένα πολύ ωραίο μπιτάκι. Το μόνο κακό όμως ήταν ότι σε αυτήν την ηχογράφηση το τραγουδούσα εγώ…

Ένα Κυριακάτικο απόγευμα βγήκα για καφέ με έναν φίλο, τον Μανώλη τον Ματθαιόπουλο στην πλατεία Ναβαρίνου να δούμε έναν αγώνα Ηρακλή-ΠΑΟΚ. Μαζί μου είχα και ένα cd με τις παραγωγές που είχα κάνει ως τότε (βασικά ήταν το «χωρίς πυξίδα» και το «3 μέρες»). Ήθελα να δώσω το cd στον Μανώλη για να πάρω την άποψη του ως προς το πώς του ακούγονταν τα τραγούδια – βλέπετε τότε δεν είχαμε γρήγορο ίντερνετ να τα στέλνεις online. Ο Μανώλης με τα πολλά έφερε μαζί του και δύο άλλα παιδιά, τον Κώστα (Σιδηρόπουλο) και τον Μανώλη (Πετσανάκη). Πάνω στις συζητήσεις που κάναμε ο Κώστας μου είπε ότι τραγουδάει. Του είπα πως ασχολούμαι με τη μουσική παράγωγη και ότι έχω 2 κομμάτια για τα οποία ψάχνω τραγουδιστή, οπότε του πρότεινα να τα ακούσει και αν θέλει να τα τραγουδήσει (το cd εν τέλει πήγε στον Κώστα…). Το ίδιο βράδυ ο Κώστας με τηλεφώνησε ενθουσιασμένος!

Από τότε ξεκίνησε το ταξίδι μας με τους Chroma (τότε τους βάφτισα Deep Inside ελέω των δύο προηγούμενων συγκροτημάτων που συμμετείχα). Εγώ, ο Κώστας και ο Μανώλης…

Υπάρχουν πολλές ακόμα ιστορίες για το τραγούδι όπως του ότι ο Κώστας το τραγούδησε (χωρίς τεχνική, χωρίς autotune και melodyne) αρχικά στριμωγμένος μεταξύ της ανοιχτής ντουλάπας μου και της πόρτας του δωματίου μου (μιλάμε για μικρό δωμάτιο) ενώ μέσα βρισκόμασταν εγώ, ο Μανώλης και η τωρινή μου σύζυγος (τότε ήταν κοπέλα μου)! Εμείς είχαμε κλείσει παντζούρια, πόρτες για να μην ακούγεται η φασαρία του δρόμου και ουσιαστικά κρατούσαμε τις ανάσες μας για να μην ακούγονται στο μικρόφωνο. Ο Κώστας φάλτσαρε αρκετά συχνά στο ρεφρέν και μας έπιαναν τρελά γέλια οπότε… έπρεπε να επαναλαμβάνουμε τα takes ξανά και ξανά (με τα γέλια μας να γίνονται νευρικά μετά από κάποια στιγμή). Επίσης, η άλλη θρυλική ιστορία είναι ότι μη έχοντας τότε ενισχυτές ζήτησα από έναν φίλο (επονομαζόμενος Τσόχας) να γράψει το σόλο του τραγουδιού. Ο τύπος έπαιζε μόνο σόλο και έγραψε το σόλο χωρίς παραμόρφωση αλλά με τέτοια τεχνική που όταν πρόσθεσα την παραμόρφωση στο cubase βγήκε τέλειο…

Με τα πολλά το τραγούδι ξαναηχογραφήθηκε (νέα προσέγγιση πάλι) τον Νοέμβριο του 2008 με πλήκτρα να παίζει ο Πάνος Σκαρλάτος και πιάνο ο Γιώργος Πεντζίκης (ο τότε παραγωγός μας).

Όσο το σκέφτομαι… είναι ένα τραγούδι που πέρασε πολλά! 1997-2009 (τότε βγήκε το λευκό άλμπουμ των Chroma!)

… «Μακρύ το ταξίδι» τελικά που λέει και ο «ποιητής»!