Επειδή μου αρέσει να λέω ιστορίες και επειδή πολλές φορές μας ρωτάτε πώς γεννήθηκαν κάποια τραγούδια, δράττομαι της ευκαιρίας να σας διηγηθώ την ιστορία ενός από τα λιγότερο δημοφιλή και λιγότερο παιγμένα ζωντανά τραγούδια των Chroma – παρότι είναι ένα από τα πιο «προσωπικά» και αγαπημένα μου τραγούδια.

Το «Τυραννόσαυρος» είναι το τελευταίο τραγούδι που συμπεριλήφθηκε στον κόκκινο δίσκο όπως αυτός κυκλοφόρησε αρχικά τον Ιανουάριο του 2014 από εμάς (μετέπειτα, τον Ιούνιο του 2014, επανακυκλοφόρησε από την Final Touch με την προσθήκη του «μαστίχα»). Είναι ένα από αυτά τα τραγούδια που γεννιούνται αναπάντεχα, καθώς ηχογραφείς. Δεν ήταν στα αρχικά μας πλάνα όταν σχεδιάζαμε τον κόκκινο δίσκο αλλά από την άλλη… τι ήταν στα πλάνα μας τότε, την μακρινή άνοιξη του 2011;

Είχαμε έτοιμο κάποιο υλικό για το νέο δίσκο και μαζεύαμε τελικές ιδέες.  Χτίζαμε δομές και ενορχηστρώσεις γιατί σκοπεύαμε να μπούμε στο στούντιο και να ηχογραφήσουμε ζωντανά. Θεωρούσαμε ότι με αυτόν τον τρόπο θα αποτυπωνόταν η πραγματική διάσταση των Chroma, αυτή η ενέργεια και το γκάζι που βγαίνει στα live αλλά δεν είχε βγει στον αρχικό μας δίσκο. Φυσικά, μερίδιο ευθύνης για αυτό είχαμε κι εμείς αλλά αυτό είναι μια ιστορία που θα γραφτεί κάποια άλλη φορά.

Το αρχικό μας πλάνο για ζωντανή ηχογράφηση τελικά ναυάγησε. Κάποια μέρη ηχογραφήθηκαν ζωντανά και κρατήθηκαν, κάποια όμως όχι. Έκτοτε ξεκίνησε το μαρτύριο…

Διευκρινίζω ότι οι σχέσεις με τον παραγωγό/εταιρία μας δεν ήταν οι καλύτερες. Υπήρχε μεγάλη διάσταση απόψεων καθώς επίσης και μία αντιμετώπιση που μας έκανε να αισθανόμαστε «δεύτεροι». Δεν ήμασταν το μοναδικό γκρουπ στο οποίο επιμελούταν την παραγωγή και επειδή βάσει συμβολαίου ο δίσκος θα γινόταν χωρίς δικά μας έξοδα, ο παραγωγός μας έδινε περισσότερη σημασία σε δουλειές που του απέφεραν άμεσα έσοδα παρά σε εμάς.

Εμείς θέλαμε όμως να τελειώνουμε. Υπήρχε εκνευρισμός, τέλμα. Μία ή καμία ηχογράφηση την εβδομάδα. Χανόταν ο ρυθμός, το κέφι. Επιπρόσθετα η οικονομική κρίση χτύπησε τις ζωές μας. Τρεις από εμάς έχασαν τη δουλειά τους με συνέπεια να αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Ήρθε το 2012 και αυτό ήταν το «χειρότερο» εισπρακτικά έτος για τους Chroma αλλά το πιο σημαντικό σε ότι αφορά την διαμόρφωση της ταυτότητάς μας. Ελάχιστα Live στην πόλη, αρκετά «φέσια» από τους μαγαζάτορες. Διχογνωμίες μεταξύ μας σχετικά με το τι θα θέλαμε να παίζουμε, τι θέλουμε να κάνουμε, ποιοί είμαστε, τι ύφος πρέπει να έχουν τα νέα κομμάτια που ηχογραφούσαμε.

Ήθελα να δημιουργήσω μουσική αλλά τα παιδιά δεν είχαν χρόνο, είχαν άλλα θέματα, δεν μπορούσαν να συμβαδίσουν μαζί μου.

Ο «τυραννόσαυρος» γεννήθηκε σίγουρα κάποιο βράδυ με χαμηλό φως. Ήταν όλη αυτή η αποπνικτική μοναξιά που ένοιωθα…  Ένοιωθα τόσο μόνος (εξ ου και η slide κιθάρα που θυμίζει αμερικάνικο νότο…μια μοναξιά του cow boy)!  Ήταν ένα τραγούδι που το έγραψα για να επικοινωνήσω με τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ. Δεν μπορούσα να τους μιλήσω κυριολεκτικά αλλά μπορούσα να τους «μιλήσω» μεταφορικά μέσω του τραγουδιού…

Θυμάμαι ότι τους το είχα στείλει στα mail τους ως ιδέα και δεν είχα λάβει άμεσες απαντήσεις παρά μόνο από τον τότε μπασίστα μας, τον Νίκο Παλυβό που είχε δηλώσει ότι του άρεσε…

Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν ήθελα να περιμένω να «χτιστεί» και αυτό το κομμάτι, να περάσει από το συμβούλιο και τα φίλτρα των Chroma. Η ομορφιά του ήταν η απλότητά του.

Ηχογραφήθηκε σε 3 επισκέψεις κάποια απογεύματα του Οκτωβρίου του 2012 με παρέα τον τότε ηχολήπτη, Αστέρη Παρταλιό. Το απόγευμα που ηχογραφούσαμε την slide με τον Αστέρη είναι αυτό που θυμάμαι πιο έντονα. Γελούσαμε, διασκεδάζαμε (επιτέλους) μόνοι στο Magnanimous… Εγώ προσπαθούσα να πετύχω τα σωστά παιξίματα και τελικά τα βρήκα… Αυτός έβαλε ένα ντέφι σε μια κάσα, την χτύπησε κανα δυο φορές και έτσι είχαμε και τα κρουστά. Ο Φάνης είχε ένα μαντολίνο στο εργαστήριο και του ζήτησα να έρθει να παίξει και να τραγουδήσει. Του είπα τι περίπου φανταζόμουν (γιατί ξέρω ότι όσο λιγότερα του λες τόσο καλύτερα οργιάζει η φαντασία του) και έτσι τα υπόλοιπα είναι ιστορία…

Το τραγούδι έχει παιχτεί ΜΙΑ φορά ζωντανά. Δεν πήγε καλά. Δεν είναι θορυβώδες και έτσι μέσα στο μαγαζί ακουγόταν περισσότερο οι φωνές των ανθρώπων παρά αυτό… Δεν πειράζει… Είχα πει κάποτε σε μία κοπέλα ότι τα τραγούδια γράφονται (ή θα έπρεπε  να γράφονται) για να μας θυμίζουν τις στιγμές που ζήσαμε ή αυτές που θα θέλαμε να ζήσουμε… Πιστεύω ότι ο «τυραννόσαυρος» συγκαταλέγεται στην πρώτη κατηγορία και αυτό μου αρκεί.