Η μουσική είναι μπαμπέσα. Είναι σαν μία γυναίκα που ερωτεύεσαι και όσο και να θέλεις να ξεφύγεις δεν μπορείς. Είναι ένα ναρκωτικό. Έχει όλα αυτά τα γνωρίσματα των ουσιών. Προσφέρει απόλαυση , δημιουργεί εξάρτηση και το κυριότερο…είναι ικανή να προξενήσει ψευδαισθήσεις στους πιο δεκτικούς, σε εκείνους που θέλουν να μαγευτούν από το γλυκό κάλεσμα των Σειρήνων.

Με τους Chroma όλα τα παραπάνω τα έχω ζήσει, τα έχουμε ζήσει με το κουτάλι. Είναι ένα ταξίδι που μας έχει προσφέρει χαρές, πίκρες, απογοητεύσεις, γέλια, μαλώματα, περιπέτειες, ελπίδες, φιλίες…

Η γέννηση ενός τραγουδιού σε έναν αυτοσχεδιασμό μιας πρόβας, η γνωριμία με ένα νέο μουσικό, έναν παραγωγό, έναν μαγαζάτορα (ξέρετε, δεν είναι συνηθισμένο για έναν κοινό εργαζόμενο να συναντά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα άτομα με τα οποία πρέπει να συνεργαστεί και να τα ψυχολογήσει). Ο κάθε άνθρωπος που συναντάς είναι ένας άγνωστος τόπος, ένα ταξίδι. Το γράψιμο κάποιων στίχων και η αιτία που το προκάλεσε, τα όνειρα ότι ένα τραγούδι που έγραψες θα γίνει γνωστό (αυτή η καλλιτεχνική ματαιοδοξία), η μυρωδιά του καπνού στα ρούχα και στα μαλλιά σου καθώς επιστρέφεις σπίτι μετά από ένα live, η απογοήτευση του να παίζεις μπροστά σε 10 άτομα σε ένα μαγαζί χωρητικότητας 150-200 ατόμων, τα ταξίδια σε άλλες πόλεις, το βουητό από τα ντεσιμπέλ στα αυτιά σου καθώς επιστρέφεις από ένα τρίωρο Live, η φάση που λες ότι «δεν πάει άλλο, τζάμπα χάνω τον χρόνο μου» όταν ένας μαγαζάτορας σου λέει ότι το μαγαζί δεν «βγήκε» και δεν μπορεί να σου δώσει τίποτα, η κούραση μετά από μία άσχημη πρόβα, η «καύλα» (συγνώμη για την έκφραση παιδιά) μετά από μία υπέροχη πρόβα, η ευχαρίστηση του να σε μιλήσει κάποιος άγνωστος-η και να σε συγχαρεί μετά από ένα live, να σου πει ότι του αρέσει η δουλειά σου, ότι τα τραγούδια σου τον συντροφεύουν, του αλλάζουν τη διάθεση…

Ένα είναι σίγουρο. Αυτό το ταξίδι που λέγεται μουσική πάντα σε εκπλήσσει. Θεωρώ ότι έχω μεγαλώσει πια. Με έχουν ωριμάσει όλα αυτά τα χρόνια στους Chroma και μπορώ να πω ότι τώρα πια απολαμβάνω το ταξίδι χωρίς τα άγχη και τα ψυχολογικά συμπλέγματα του παρελθόντος. Έχουμε βρει την ταυτότητά μας και τον ήχο μας και το γουστάρουμε χωρίς αναστολές.

Φέτος είναι ακόμα μία υπέροχη και δημιουργική χρονιά. Παίζουμε με μέλη της ομάδας κρουστών δρόμου Κρουστόφωνο και το διασκεδάζουμε αφάνταστα. Καταρχάς χαίρομαι που μπαίνουμε σε νέα μουσικά μονοπάτια. Χαίρομαι που έχω γνωρίσει τόσο «όμορφα» άτομα. Χαίρομαι που όταν γυρνάω στη σκηνή θα δω χαμόγελα. Δεξιά, αριστερά, σκηνή γεμάτη και να χορεύουμε…να παίζουμε μουσική! Είναι ένα γλέντι και τα γλέντια γίνονται με κόσμο, τα ζεις με φίλους και όχι μόνος.

Η συναυλία της Παρασκευής ήταν μία από αυτές τις φορές που καθώς τραγουδούσα σκεφτόμουν ότι είμαι πολύ τυχερός που ζω αυτή τη στιγμή. Το χειροκρότημα της τελευταίας υπόκλισης διαρκεί μία στιγμή, αλλά αυτή τη στιγμή θα τη θυμάσαι για πάντα.

Εκ μέρους των Chroma και του Κρουστόφωνου λοιπόν να ευχαριστήσω όλους εσάς που ήρθατε και χορέψατε και μας δώσατε την ενέργειά σας! Περάσαμε υπέροχα. Μέχρι την επόμενη φορά.

Υ.Γ. Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω κάτι για την επανένωση των Inside Joke μετά από 18 χρόνια. Ήταν συγκινητικό να τους βλέπω από τον πάνω όροφο του Εightball κρατώντας ηθελημένα μία απόσταση ώστε να μπορώ να σχηματίσω καλύτερα την εικόνα του γεγονότος. Οι άνθρωποι είναι παράξενα όντα…με συναρπάζουν…και πιο πολύ με συναρπάζει αυτό το αίσθημα της συντροφικότητας, της φιλίας, της αλληλεγγύης. Ήταν συναρπαστικό που τόσα άτομα από τόσες διαφορετικές πόλεις της Ελλάδος ήρθαν εδώ στη Θεσσαλονίκη για έναν σκοπό. Να παίξουν μουσική όπως παλιά. Και το έβλεπα ότι το απόλαυσαν. Μία πρόβα και έπαιξαν σαν να έπαιζαν χρόνια. Μπράβο, παιδιά και ελπίζω να το επαναλάβετε. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να τα πούμε όσο θα έπρεπε…Εις το επανιδείν!